Ovaj tekst razmatra intencijski tafsīr. Intencijski tafsīr (al-tafsīr al-maqāṣidī), za razliku od pravne discipline koja se bavi intencijama šarīʿata (maqāṣid al-šarīʿa) i koja tretira ajete u kojima se tretiraju fiqhska pitanja, bavi se čitanjem cijelog Qurʼāna kroz prizmu njegovih univerzalnih ciljeva (al-maqāṣid al-kulliyya), kao i otkrivanje ciljeva zbog kojih je objavljen, koji se generalno mogu svrstati u: vjerske, moralne, pravne i socijalne, kako bi doprinijelo i individualnom i društvenom boljitku. Maqāṣidi Qurʼāna su sintagma koja se spominje u djelima učenjaka i mufassira iz prošlosti, a kao što su Al-Ṭabarī, Ḫakīm Al-Tirmīḏī, Al-MātūrīdI,ʾAbū al-Ḫasan al-ʿĀmirī, Al-Ğuwaynī, Al-Gazālī, Abū Bakr b. al-ʿArabī, Faḫr al-Dīn al-Rāzī, ʿIzz al-Dīn b. ʿAbd al-Salām, Ibn Taymiyya, Ibn Ğuzayy , Al-Šāṭibī, Al-Zarkašī, Al-Zurqānī. Međutim, tu vrstu tumačenja nisu postavili u teorijske okvire, baveći se sistematično njome, i nisu formulisali postulate na osnovu kojih bi se uspostavila zasebna disciplina.
The statements, opinions and data contained in the journal are solely those of the individual authors and contributors and not of the publisher and the editor(s). We stay neutral with regard to jurisdictional claims in published maps and institutional affiliations.
